Ο
Γέροντας Ιάκωβος αγαπούσε με πάθος τους ασκητές Αγίους και έλεγε:
«Εμείς έχομε τον καφέ μας, την ζαχαρίτσα μας, το ζεστό μας φαγητό, το
κελλί μας, εκείνοι τι είχαν; Ένα παξιμάδι ξερό και δύο κλαριά να
εμποδίζουν το χιόνι στην είσοδο της σπηλιάς τους». Και τα έλεγε αυτά ο
Γέροντας που ταλάνισε το σώμα του από την άσκηση όσο λίγοι ασκητές.
Ο
Γέροντας αγαπούσε πολύ τους Ψαλμούς του Δαβίδ. Για πολλά χρόνια το
Μοναστήρι δεν είχε ρεύμα. Διάβαζε το Ψαλτήρι εμπρός στο τζάκι, νύχτα,
ανάβοντας δαδιά το ένα πίσω από το άλλο για να βλέπη.
Έκανε πέντε ώρες
κάθε βράδυ να το διαβάση όλο. Αυτό γινόταν για πολλά χρόνια. Ήταν ένα
μέρος της αγρυπνίας του (γιατί ο Γέροντας για πολλά χρόνια, όταν ήταν
νέος μοναχός, δεν κοιμόταν τις νύχτες). Όταν γήρασε, δεν γνωρίζω αν
κοιμόταν.

























