Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Γεωργίου Καψάνη (1981)
Ἡ ἡμέρα τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἔχει ἰδιάζουσα θέσι μέσα στήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, στήν μυστική ἐμπειρία καί τήν θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων μας καἰ τόν ὀρθόδοξο μοναχισμό.
Ἡ σημερινή ἑορτή ἔχει χαρακτῆτα Χριστολογικό, διότι μᾶς δείχνει ποιός εἶναι ὁ ταπεινός Ἰησοῦς, ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς. Μᾶς δείχνει τήν θεότητά Του, τήν αἰώνια προΰπαρξί Του.
Εἶναι ἐπίσης ἑορτή ἀνθρωπολογική, διότι μᾶς δείχνει σέ ποιά δόξα εἶναι κεκλημένος ὁ ἄνθρωπος, ὁ πιστός, ὁ Χριστιανός· νά συμμετάσχῃ καί αὐτός στήν Χάρι καί τήν Δόξα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ.
Ἔχει ἀκόμα χαρακτῆρα ἐκκλησιολογικό ἡ σημερινή ἑορτή. Διότι δείχνει τόν Χριστό ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Διότι ὁ Χριστός δέν ὑπάρχει ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας· δέν προσφέρεται ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας. Καί εἶναι σήμερα ἡ Ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης παροῦσα, ἑνωμένη γύρω ἀπό Αὐτόν πού εἶναι τό κέντρο τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, τόν Θεάνθρωπο Χριστό.
Ἔχει ἀκόμα χαρακτῆρα ἐσχατολογικό, διότι μᾶς δείχνει μία ἄποψι, μία ὄψι -ἐν σκιᾷ βεβαίως καί ἐν αἰνίγματι ἀκόμη- αὐτοῦ τοῦ ὁποίου θά εἶναι ἐν ὅλῃ τῇ λαμπρότητί του ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν.
Σήμερα λοιπόν μᾶς ὑπενθυμίζει ἡ σημερινή ἑορτή τήν ἀνάγκη καἰ ἐμεῖς νά συνεχίσουμε μέ πολύ πόθο, μέ πόθο καί ἀγάπη, τόν ἀγῶνα τῆς καθάρσεως τῆς καρδιᾶς μας ἀπό τά πάθη καί τῆς ἐνοικήσεως εἰς αὐτήν τοῦ Χριστοῦ διά τῆς εὐχῆς , τοῦ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν».
--------------------------------------
Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΕ ΑΚΙΝΗΤΕΣ ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ (τῶν ἐτῶν 1981-1991), σελ. 112, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ, καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.
«Πᾶνος»

Τι μας υπενθυμίζει η ἑορτή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος;
ΑπάντησηΔιαγραφήΌτι γεννηθήκαμε για πράγματα Μεγάλα.
Ο Χριστός μας προορίζει για μεγάλα πράγματα, δεν γεννηθήκαμε για τα ευτελή και ασήμαντα αυτού του κόσμου.
Αυτά άς τα χαρίσουμε σε αυτούς που δεν αγαπούν και δεν ακολουθούν τον Χριστό. Χάρισμά τους.
Εμείς είμαστε Βασιλόπουλα και γεννηθήκαμε για μεγάλα πράγματα.
Κάποιος ρώτησε κάποτε τον Πνευματικό του...
..."παππούλη, πόσα 'Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με' να λέω κάθε μέρα για να ωφεληθώ;"
Περίμενε να του πεί 50, 100...
Κι ο παππούλης του απάντησε: "1000"
Έπαθε "πλάκα" ο άλλος, που ήταν και πολυάσχολος. Εξωπραγματικό νούμερο. Δύσκολο, αδύνατο. Έκανε όμως υπακοή και έλεγε 1000 Κύριε Ελέησον κάθε μέρα.
Και διαπίστωσε τρία πράγματα:
- ότι ήταν πιο εύκολο και ευχάριστο απ'ότι περίμενε
- ότι επειδή η προτροπή για 1000 Κύριε Ελέησον ήταν "ακραία και απόλυτη", αναγκάστηκε να τοποθετηθεί: ήθελε να γίνει ένας χλιαρός Χριστιανός που λέει καμιά προσευχή πού και πού, και κάνει και καμιά αμαρτιούλα πού και πού, ή δεν ήθελε να προχωρήσει σε απόλυτη ρήξη με τον εγωισμό του;
- ότι μέσα στο 24ωρο σπαταλούσε τόσες ώρες σε άσκοπα πράγματα.
Δεν μπορούσε να βρει μισή ώρα για να μιλήσει στο Χριστό;
Τελικά, τα 1000 Κύριε Ελέησον έκαναν και κάτι άλλο, που δεν το είχε προβλέψει: άρχισαν να τον αλλοιώνουν εσωτερικά.
Άρχισε να νοιώθει το Χριστό δίπλα του. Να Τον εμπιστεύεται. Να Τον αγαπά.
Και μετά, άρχισε να κρίνει λιγότερο και να αγαπά περισσότερο τους συνανθρώπους του.
Ὅθεν σᾶς παρακαλῶ, ἀδελφοί, βιάζετε τό νοῦ σας στήν εὐχή τούτη μέχρι θανάτου.
Τότε θά νιώσετε μέσα στίς καρδιές σας τά ὑπερφυσικά καί οὐράνια Αὐτοῦ χαρίσματα καί ἐνεργείας καί μή ξεχνᾶτε ποτέ ὅτι «ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἀνήκει σέ κείνους πού βιάζουν τίς θύρες της».
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.