«Ἐὰν μιὰ μέρα μὲ δεῖς “γέρο” ἐὰν λερώνομαι ὅταν τρώω καὶ δὲν μπορῶ νὰ ντυθῶ ἔχε ὑπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πῆρε γιὰ νὰ σοῦ τὰ μάθω…
Ἐὰν ὅταν μιλάω μαζί σου ἐπαναλαμβάνω τὰ ἴδια πράγματα, μὴν μὲ διακόπτεις, ἄκουσε μέ.
Ὅταν ἤσουν μικρὸς κάθε μέρα σου διάβαζα τὸ ἴδιο παραμύθι μέχρι νὰ σὲ πάρει ὁ ὕπνος.
Ὅταν δὲν θέλω νὰ πλυθῶ μὴν μὲ μαλώνεις καὶ μὴν μὲ κάνεις νὰ αἰσθάνομαι ντροπή…
























