τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ἱστορίας
Ἡ Νέα Ἐποχὴ εἶναι ἐδῶ. Καί, ὅσο περνάει ὁ καιρός, ἔρχεται ὅλο καὶ πιὸ κοντά μας. Δὲν εἶναι μόνο ὅσα γίνονται μὲ τὴ δῆθεν πανδημία (ποὺ στὴν πραγματικότητα μόνο οἱ τυφλοὶ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν πὼς ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία μεγάλη πρόβα καὶ μία ἀπόπειρα περαιτέρω προώθησης τοῦ νεοταξικοῦ σχεδίου γιὰ παγκόσμιο ἔλεγχο).
Οὔτε εἶναι μόνο ὅσα λέγονται ἀπὸ τὰ φερέφωνα τῆς συμμορίας ποὺ κυβερνᾶ τὸν πλανήτη καὶ ἀπὸ τοὺς κατὰ τόπους λακέδες τους γιὰ ὑποχρεωτικοὺς ἐμβολιασμούς, τσιπάκια ἢ τὴν ἀνάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης (πάντοτε ἐννοεῖται «γιὰ τὸ καλό μας»).
Εἶναι καὶ ἡ ἀνάγκη γιὰ θρησκευτικὸ συγχρωτισμὸ καὶ συντονισμὸ ποὺ ἤδη πλασάρεται ὡς ἐπιτακτική, γιὰ τὴν πνευματικὴ δῆθεν ἀντιμετώπιση τῆς ἀσθένειας. Ἡ πορεία πρὸς τὴν παγκόσμια Πανθρησκεία ἄλλωστε ἔχει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια δρομολογηθεῖ, ἦρθε ἁπλῶς ἡ ὥρα - λόγῳ τῆς ἀστάθειας ποὺ θὰ φέρει ὁ φόβος καὶ ἡ ἐπικείμενη κοινωνικοοικονομικὴ ἐξαθλίωση (ὡς ὁρατὸ ἐπίχειρο τῆς «πανδημίας» καὶ τῶν μέτρων ἐγκλεισμοῦ) - νὰ τρέξουν μὲ ἀκόμη μεγαλύτερη ταχύτητα τὰ πράγματα.

























