Λόγος Πρῶτος
Εἶμαι ψυχή, ἔχω φωνὴ καὶ σοῦ μιλῶ ...
Καρτερῶ τὸν κόμπο τῶν ματιῶν σου σὰν μὲ θυμᾶσαι, τὸν στεναγμὸ τῆς καρδιᾶς σου τὸν σύμπονο...
Δρόσος καὶ ἀνάπαυση καὶ Φῶς!
Ὦ τί Φῶς Οὐρανοῦ σὰν μὲ ἀνεβάζεις πιὸ ψηλὰ στὶς ἠλιακτίνες ἀπ᾿ τὸν θανατηφόρο βυθὸ τὸν σκοτασμένο!
Καρτερῶ τὰ μνήσθητι καὶ τὰ ἀνάπαυσόν σου, ἀναδεμένα μὲ τοῦ κομποσκοινιοῦ τὶς ἀγρύπνιες σου τὶς μεσονυκτικές!
























