Φώτης Μιχαήλ: Ἡ ἱστορία, δυστυχῶς, γιὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ τοὺς ἀδιάφορους ἐπαναλαμβάνεται ὀδυνηρά

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ ἰατρός 

 

Στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς Μακεδονικῆς Δυναστείας τὸ Βυζαντινὸ κράτος κυβερνήθηκε ἀπὸ αὐτοκράτορες, οἱ ὁποῖοι μὲ τὶς λαθεμένες ἐνέργειές τους τὸ ὁδήγησαν σὲ παρακμή. Οἱ αὐτοκράτορες αὐτοὶ πῆραν τὸ μέρος τῶν πλουσίων ἀξιωματούχων της πρωτεύουσας καὶ τῶν «δυνατῶν» των ἐπαρχιῶν, καὶ προχώρησαν στὰ ἑξῆς νομοθετικὰ μέτρα:

 

1ον. Κατάργησαν τὸν νόμο τοῦ «Ἀλληλέγγυου» καὶ ἄλλες διατάξεις, ποὺ προστάτευαν τοὺς μικροὺς καλλιεργητὲς ἀπὸ τοὺς δυνατοὺς καὶ τοὺς εἰσπράκτορες τῶν φόρων.

2ον. Σταμάτησαν νὰ δίνουν κλῆρο γῆς (στρατιωτόπι) στοὺς ἀκρίτες τῶν συνόρων, καὶ ἐπέτρεψαν καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν ἀπὸ πρὶν νὰ τὸν πουλοῦνε σὲ δυνατοὺς καὶ ὑπερέχοντες

3ον. Ἔβαλαν ξένους μισθοφόρους στὴ θέση τῶν Βυζαντινῶν στρατιωτῶν, θεωρῶντας ὅτι αὐτοὶ στοίχιζαν λιγότερα χρήματα στὸ κράτος.

4^ον. Οἱ δαπάνες γιὰ τὴ συντήρηση τοῦ ἐμπορικοῦ καὶ τοῦ πολεμικοῦ στόλου θεωρήθηκαν μεγάλες. Γι’ αὐτὸ τὰ καράβια παραμελήθηκαν καὶ τὸ πολεμικὸ ναυτικὸ σιγά – σιγὰ ἐγκαταλείφθηκε.

5^ον. Ἡ ἀσφάλεια τοῦ Βυζαντίου ἀλλὰ καὶ ἡ διακίνηση τῶν προϊόντων ἀνατέθηκε μὲ συνθήκη στοὺς Βενετούς, στοὺς ὁποίους δόθηκαν πολλὰ ἐμπορικὰ προνόμια.

 

Σὲ τί διαφέρουν ἄραγε τὰ σημερινὰ γεγονότα τῆς πατρίδας μας μὲ ἐκεῖνα τῆς Πόλης;

 

α). Οἱ μικροὶ καλλιεργητές, ὅπως καὶ τότε, ἔχουν μείνει σήμερα ἀπροστάτευτοι καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς ἀναγκάστηκαν νὰ πουλήσουν τὴ μικρή τους ἰδιοκτησία στοὺς πλούσιους καί ‘’δυνατούς ‘’.

β). Οἱ ἀκρίτες τῶν συνόρων μας (Θρακιῶτες, Νησιῶτες, Μακεδόνες καὶ Ἠπειρῶτες) ἔχουν κυριολεκτικὰ ἐγκαταλειφθεῖ. Οἱ ἐχθροί μας ἁλωνίζουν στὶς περιοχὲς αὐτὲς καὶ ὁ λαός μας ἔχει κατατρομοκρατηθεῖ. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἀκρίτες μᾶς (Θράκη) πουλᾶνε τα ὑπάρχοντά τους στούς ‘’δυνατοὺς’’ καὶ παίρνουν τὸ δρόμο γιὰ τὰ ἐνδότερα.

γ). Ὁ Ἐθνικός μας Στρατός, ὅπως καὶ τότε, ἔχει πρὸ πολλοῦ μετατραπεῖ σὲ στράτευμα μισθοφόρων - ἐπαγγελματιῶν καὶ καμιὰ σχεδὸν στρατιωτικὴ ἐκπαίδευση δὲν παρέχεται πλέον στοὺς Ἕλληνες κληρωτοὺς στρατιῶτες (οὐσιαστικὴ κατάργηση τῆς θητείας).

δ). Ἡ εθνική μας ἀσφάλεια βασίζεται στούς « συμμάχους Βενετούς καί ἄλλους», ἀλλὰ καὶ ἡ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν μας ἔχει παραδοθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου στὰ χέρια τῶν ξένων (Δ.Ν.Τ.), δηλαδή τῶν ἐχθρῶν μας!

 

Πότε ἐπί τέλους θὰ ἔλθουμε «εἰς ἑαυτούς»; Τὰ γεγονότα βοάνε ἀπὸ μόνα τους: Ἡ ἱστορία δυστυχῶς γιὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ τοὺς ἀδιάφορους ἐπαναλαμβάνεται ὀδυνηρά.

Εἶναι ὁλοφάνερο, ὅτι ὅπως καὶ στὰ χρόνια τῶν τελευταίων Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων ἔτσι καὶ σήμερα ἡ οἰκονομική μας ἐξαθλίωση, ἡ κρίση ἡγεσίας, ἡ πνευματική μας παρακμή, ἡ ὑπογεννητικότητα καὶ ἡ ἀπαιδευσία τοῦ λαοῦ, μᾶς ὁδήγησαν σὲ καθεστὼς μιᾶς νέας Ἁλώσεως.

Ἀποκοπήκαμε ἀπὸ τὶς ρίζες μας, ἐγκαταλείψαμε τὶς παραδόσεις μας, περιφρονήσαμε τὴν ἱστορία μας, καὶ φτάσαμε ἔτσι ἐδῶ ποὺ φτάσαμε: Σὲ μιὰ νέα Ἅλωση.

Ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε ὅμως, διότι κάθε Ἅλωση καί κάθε Κατοχή ἔχουνε καὶ τὸ τέλος τους. Ἀλλὰ πῶς; Μονάχα μὲ ἀντίσταση! Καὶ ἀντίσταση κυρίως σὲ ἐπίπεδο πνευματικό, γιατί οἱ μεγάλες νῖκες μονάχα μὲ τὴ δύναμη τοῦ πνεύματος κατακτῶνται.

«Πᾶνος»