Ἀπὸ τὰ παλιά μας ἀναγνωστικά, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε οἱ μεγαλύτεροι:
Καὶ ἕνα ποίημα τοῦ Ἰωάννη Πολέμη
Ἡ σημαία
Πάντα κι ὅπου σ' ἀντικρύζω,
μὲ λαχτάρα σταματῶ,
ὑπερήφανα δακρύζω,
ταπεινὰ σὲ χαιρετῶ.
Δόξα ἀθάνατη στολίζει
κάθε θεία σου πτυχή
καὶ μαζὶ σοῦ φτερουγίζει
τῆς πατρίδος ἡ ψυχή.
Ὅταν ξάφνου σὲ χαϊδεύει
τ' ἀγεράκι τ' ἀλαφρό,
μοιάζεις κῦμα, ποὺ σαλεύει
μὲ χιονόλευκον ἀφρό.
Κι ὁ σταυρὸς ποὺ λαμπυρίζει
στὴν ψηλή σου κορυφή,
εἶν' ὁ φάρος ποὺ φωτίζει
μιὰν ἐλπίδα μας κρυφή.
Σὲ θωρῶ κι ἀναθαρρεύω
καὶ τὰ χέρια μου χτυπῶ,
σὰν ἁγία σὲ λατρεύω,
σὰ μητέρα σ' ἀγαπῶ.
Κι ἀπ' τὰ στήθη μου ἀνεβαίνει
μιὰ χαρούμενη φωνή:
«Νά 'σαι πάντα δοξασμένη,
ὦ Σημαία γαλανή!»
μὲ λαχτάρα σταματῶ,
ὑπερήφανα δακρύζω,
ταπεινὰ σὲ χαιρετῶ.
Δόξα ἀθάνατη στολίζει
κάθε θεία σου πτυχή
καὶ μαζὶ σοῦ φτερουγίζει
τῆς πατρίδος ἡ ψυχή.
Ὅταν ξάφνου σὲ χαϊδεύει
τ' ἀγεράκι τ' ἀλαφρό,
μοιάζεις κῦμα, ποὺ σαλεύει
μὲ χιονόλευκον ἀφρό.
Κι ὁ σταυρὸς ποὺ λαμπυρίζει
στὴν ψηλή σου κορυφή,
εἶν' ὁ φάρος ποὺ φωτίζει
μιὰν ἐλπίδα μας κρυφή.
Σὲ θωρῶ κι ἀναθαρρεύω
καὶ τὰ χέρια μου χτυπῶ,
σὰν ἁγία σὲ λατρεύω,
σὰ μητέρα σ' ἀγαπῶ.
Κι ἀπ' τὰ στήθη μου ἀνεβαίνει
μιὰ χαρούμενη φωνή:
«Νά 'σαι πάντα δοξασμένη,
ὦ Σημαία γαλανή!»
«Πᾶνος»


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου