ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ
Θεολόγου – Καθηγητοῦ
Στὶς 28 Ὀκτωβρίου ἑορτάζουμε καὶ τὴν ἐπέτειο τοῦ «ΟΧΙ», τὴν ἠχηρὴ ἄρνηση ὁλόκληρου τοῦ Ἔθνους, ποὺ ἐκφράστηκε διὰ στόματος τοῦ τότε ἐθνικοῦ Κυβερνήτη, Ἰωάννη Μεταξᾶ, ἑνὸς ἀνθρώπου μὲ ἔντονο θρησκευτικὸ φρόνημα καὶ πατριωτικὴ συνείδηση, ἀπέναντι στὶς ὑπερφίαλες ἀξιώσεις τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας. Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἑλλάδος ἦταν σαφής: δὲν ἐπρόκειτο νὰ παραδώσουμε τὴν πατρίδα μας στοὺς ἐπίδοξους κατακτητὲς οὔτε νὰ τοὺς προσφέρουμε «γῆ καὶ ὕδωρ».
Ὁ Ἰταλὸς δικτάτορας Μουσολίνι ἐπιδίωκε νὰ μετατρέψῃ τὴν ἔνδοξη πατρίδα μας σὲ ὑπόδουλη ἐπαρχία τῆς φασιστικῆς «νέας ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας», τὴν ὁποία ὁραματιζόταν στὸ πλαίσιο τῆς τότε «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» τοῦ δαιμονικοῦ «Ἄξονα». Δὲν εἶχε, ὅμως, ὑπολογίσει τὴν ἀδούλωτη ἑλληνικὴ ψυχή. Δὲν εἶχε μελετήσει ἐπαρκῶς τὴ μακραίωνη ἑλληνικὴ ἱστορία, γιὰ νὰ διαπιστώσῃ ὅτι οἱ Ἕλληνες, ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια, δὲν παραδίδονταν ἀμαχητὶ στοὺς ἐπίβουλους εἰσβολεῖς, ἀλλὰ ἀγωνίζονταν μὲ γενναιότητα γιὰ τὴν ἐλευθερία τους, προσβλέποντας στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἀρωγὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ Ἔθνους μας.
Τὸ Ἔπος τοῦ 1940 ἀποτελεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους σταθμοὺς τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας. Ἡ ἐποποιία αὐτὴ ἐπηρέασε τὶς ἐξελίξεις τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καὶ ἐξέφρασε μὲ τὸν πλέον ἐμφατικὸ τρόπο τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ὑπερασπιστῇ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά του. Τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος στάθηκαν ὡς ἀτσάλινα φράγματα ἀπέναντι στοὺς ὑπερφίαλους Ἰταλοὺς εἰσβολεῖς καί, ἀργότερα, στοὺς ναζὶ Γερμανούς, ἀντιτάσσοντας τὸν ἡρωισμό τους καὶ τὰ ἴδια τους τὰ σώματα στὶς δυνάμεις ποὺ ἐπιδίωκαν τὴν κυριαρχία στὴν Εὐρώπη καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς λεγόμενης «Νέας Τάξεως Πραγμάτων».
Οἱ νικηφόρες μάχες στὰ χιονισμένα βουνὰ τῆς Πίνδου ἐναντίον τῶν στρατευμάτων τοῦ Μουσολίνι ἀποτέλεσαν σημαντικὸ πλῆγμα γιὰ τὸν Ἄξονα καὶ ἀπέδειξαν στοὺς λαοὺς ὅτι οἱ πολεμοχαρεῖς δυνάμεις τῆς Ρώμης καὶ τοῦ Βερολίνου δὲν ἦταν ἀνίκητες, ὅπως πομπωδῶς διακήρυτταν. Ἡ ἑλληνικὴ ἀντίσταση, τόσο κατὰ τὴν ἰταλικὴ εἰσβολὴ ὅσο καὶ κατὰ τὴ γερμανικὴ ἐπίθεση στὰ βόρεια σύνορά μας, καθὼς καὶ ἡ ἐπικὴ Μάχη τῆς Κρήτης, συνέβαλαν οὐσιαστικὰ στὴν ἐξέλιξη τοῦ πολέμου. Οἱ δυνάμεις τοῦ Ἄξονα ὑπέστησαν ἀπώλειες σὲ ἀνθρώπινο δυναμικὸ καὶ πολεμικὸ ὑλικό, ἐνῷ ἡ καθυστέρηση τῶν ἐπιχειρήσεών τους ἐπηρέασε τὰ εὐρύτερα στρατηγικά τους σχέδια.
Γιὰ τὸν εὐσεβῆ ἑλληνικὸ λαό, Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς καὶ Πρόμαχος, σὲ αὐτὸν τὸν δίκαιο ἀγῶνα ὑπῆρξε ἡ Παναγία μας, ἡ Ὁποία, σύμφωνα μὲ τὴ ζωντανὴ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καὶ τὶς μαρτυρίες τῆς ἐποχῆς, συμπαραστεκόταν θαυματουργικὰ στοὺς στρατιῶτες μας στὴν Πίνδο καὶ προστάτευε πόλεις καὶ χωριὰ ἀπὸ τὴν καταστροφή. Πρόκειται γιὰ μιὰ βαθιὰ ριζωμένη πίστη, τὴν ὁποία ὁ χρόνος δὲν κατόρθωσε νὰ ἐξαλείψῃ καὶ ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελῇ ζωντανὸ βίωμα τοῦ λαοῦ μας.
Στὴ θρησκευτικὴ αὐτοσυνειδησία τοῦ λαοῦ μας εἶναι βαθιὰ ἑδραιωμένη ἡ πεποίθηση ὅτι τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος ἔχει διαχρονικὰ τὴν ἀρωγὴ τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἀγωνίζεται γιὰ ἀξίες ὅπως ἡ εἰρήνη, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, ἀξίες ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ διδασκαλία. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλάσματα τοῦ Θεοῦ, δημιουργημένοι κατ’ εἰκόνα Του, καὶ ἔχουν δικαίωμα νὰ ζοῦν στὴν πατρίδα τους μὲ εἰρήνη, ἀσφάλεια καὶ ἐλευθερία.
Πιστεύουμε ὅτι «Αὐτὸς γὰρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφεσ. 2,14). Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα, τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος, ἀφ᾿ ὅτου ἐνστερνίστηκε τὴ θεία διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, καλλιέργησε βαθιὰ τὸν πόθο τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἱστορική του πορεία, ὡστόσο, δὲν ὑπῆρξε ἀπαλλαγμένη ἀπὸ πολεμικὲς συγκρούσεις, οἱ ὁποῖες συχνὰ ἐπιβλήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ὑπεράσπισης τῆς πατρίδας καὶ τῆς ἐλευθερίας.
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ὁ πόλεμος δὲν ἀποτελεῖ μέσο ἐπιθετικῆς ἐπέκτασης ἢ κατάκτησης, ἀλλὰ ἔσχατο μέσο ἄμυνας καὶ ἀπελευθέρωσης. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ὁ ἀμυντικὸς ἀγῶνας δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀνεκτός, ἀλλὰ ἐπιβεβλημένος, ὅταν ἀποσκοπεῖ στὴν προστασία τῶν ἀνυπεράσπιστων καὶ ἀδικημένων ἀνθρώπων ἀπὸ ἐπίβουλους κατακτητές, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἐξουσία, τὴ δόξα καὶ τὸν πλοῦτο. Εἶναι ἀγῶνας γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῶν γενοκτονιῶν, τῶν δολοφονιῶν, τῶν λεηλασιῶν, τῶν βιασμῶν καὶ τῶν καταστροφῶν ποὺ συνοδεύουν τὴν ὑποδούλωση τῶν λαῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀμυντικὸς πόλεμος, ὅταν διεξάγεται γιὰ τὴν προστασία τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, θεωρεῖται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση δίκαιος ἀγῶνας.
Ὑψηλὸς ἀρωγὸς καὶ προστάτης τοῦ Ἔθνους μας ὑπῆρξε διαχρονικὰ καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἄρχοντα τῆς Εἰρήνης (Ἠσ. 9,6) καὶ τῆς δικαιοσύνης. Ἀπὸ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια, κατὰ τὴ βυζαντινὴ περίοδο, στὴ Φραγκοκρατία καὶ στὴ μακραίωνη Τουρκοκρατία, κατὰ τὸν Ἀγῶνα τῆς ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας καὶ στοὺς μετέπειτα ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνες, ἕως καὶ τὶς ἡμέρες μας, ἡ Θεοτόκος ἀποτελεῖ γιὰ τὸ εὐσεβὲς Γένος μας τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ καὶ τὴν ἀκαταμάχητη πνευματική του προστάτιδα.
Ἰδιαίτερα αἰσθητὴ θεωρεῖ ὁ λαός μας ὅτι ὑπῆρξε ἡ εὔνοια, ἡ ἀρωγὴ καὶ ἡ καταλυτικὴ βοήθεια τῆς Παναγίας κατὰ τὸν ἄνανδρο, κατακτητικὸ καὶ ἰμπεριαλιστικὸ πόλεμο ποὺ ἐξαπέλυσε ἡ φασιστικὴ Ἰταλία ἐναντίον τῆς εἰρηνικῆς καὶ φτωχῆς πατρίδας μας. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι, ἐκεῖνες τὶς δύσκολες στιγμές, σύσσωμο σχεδὸν τὸ Ἔθνος μας, παρὰ τὶς ἐλάχιστες θλιβερὲς ἐξαιρέσεις, ἔστρεψε τὸ βλέμμα πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγία, ἀναζητῶντας παρηγοριά, δύναμη καὶ σωτηρία.
Οἱ ἡρωικοὶ στρατιῶτες μας, προτοῦ ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ μέτωπο, γιὰ τὰ χιονισμένα βουνὰ τῆς Πίνδου καὶ τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἔπαιρναν μαζί τους, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εὐχὴ τῶν εὐσεβῶν γονιῶν τους, τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴ βεβαιότητα ὅτι ἡ Θεοτόκος θὰ τοὺς συντρόφευε στὰ φονικὰ πεδία τῶν μαχῶν. Οἱ χριστιανὲς μανᾶδες τους τοὺς ἔδιναν μικρὰ εἰκονίσματα τῆς Παναγίας, παρακαλῶντας τους νὰ μὴν τὰ ἀποχωριστοῦν ποτέ. Τοὺς συμβούλευαν νὰ προσεύχονται καὶ νὰ ἐλπίζουν ὅτι ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία θὰ τοὺς προστάτευαν καὶ θὰ τοὺς χάριζαν τὴν πολυπόθητη νίκη.
Πίστευαν ὅτι ὁ Θεός, ὑπερασπιστὴς τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, θὰ ἀπέδιδε στοὺς ὑπερφίαλους φασίστες εἰσβολεῖς τὴν τιμωρία ποὺ τοὺς ἄξιζε. Τοὺς ἔδιναν ἀκόμη μικροὺς σταυρούς, ὥστε ὁ Τίμιος Σταυρὸς νὰ ἀποτελεῖ τὴν ἰσχυρὴ πνευματική τους πανοπλία καὶ νὰ τοὺς προστατεύει ἀπὸ τὰ φονικὰ πυρὰ τοῦ ἐχθροῦ. Μὲ αὐτὴ τὴν πίστη ἀντιμετώπιζαν τὴν ὑπεροπλία τῶν Ἰταλῶν, ἐλπίζοντας ὅτι, παρὰ τὴν ὑστέρηση τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων σὲ πολεμικὸ ὑλικὸ καὶ τεχνολογικὰ μέσα, θὰ κατόρθωναν νὰ ἀναχαιτίσουν τὸν εἰσβολέα καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν ἱερὴ γῆ μας, τὴ γῆ τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων.
Τὰ παλληκάρια μας ἀναχώρησαν γιὰ τὸ μέτωπο «μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη», ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀποτυπώθηκε στὴ συλλογικὴ μνήμη τῆς ἐποχῆς, σὰν νὰ πήγαιναν σὲ πανηγύρι. Τὸ χαμόγελο αὐτό, γεμᾶτο αἰσιοδοξία καὶ θάρρος, συνδεόταν, ἀναμφίβολα, γιὰ πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς μὲ τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τους στὴν ἀρωγὴ τῆς Παναγίας, τὴν Ὁποία θεωροῦσαν πραγματικὴ ἀρχηγὸ τοῦ στρατεύματός μας.
Ἡ τότε πολιτειακὴ καὶ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Ἑλλάδος, μέσα στὸ κλίμα τῆς γενικῆς ἐπιστράτευσης καὶ τοῦ ἐπικείμενου ἀγῶνα, ἀναζήτησε ἐπίσης δύναμη στὴν πίστη καί στὴν προστασία τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου. Ὁ βασιλιᾶς Γεώργιος Β΄, στὸ διάγγελμά του, τόνισε: «Μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὰ Πεπρωμένα τῆς φυλῆς, τὸ Ἔθνος σύσσωμον καὶ πειθαρχοῦν ὡς εἰς ἄνθρωπος θὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν μέχρι τῆς τελικῆς νίκης».
Καὶ ὁ τότε Κυβερνήτης, Ἰωάννης Μεταξᾶς, πρὶν ὑπογράψει τὸ διάταγμα τῆς ἐπιστράτευσης καὶ τῆς διεξαγωγῆς τοῦ ἀμυντικοῦ ἀγῶνα, σύμφωνα μὲ τὶς σχετικὲς μαρτυρίες, ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ ὑπέγραψε μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Σὲ δηλώσεις του μετὰ τὸ δραματικὸ πρῶτο Πολεμικὸ Συμβούλιο, τὸ πρωὶ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, φέρεται νὰ τόνισε, μεταξὺ ἄλλων: «... εἰς τὸ θαῦμα πιστεύω, εἰς τὴν Νίκην. Καὶ ἐπειδὴ εἶμαι βαθύτατα θρῆσκος νομίζω ἡ Παναγία θὰ προστατεύσῃ τὰ ὅπλα μας»!
Μὲ τὴ φράση «ἡ Παναγία θὰ προστατεύσῃ τὰ ὅπλα μας», ὁ εὐσεβὴς ἐκεῖνος πολιτικὸς ἐξέφρασε τὴν ἐμπιστοσύνη του στὴ Θεοτόκο, ἀναθέτοντάς Της, κατὰ τὴν πίστη του, τὴν πνευματικὴ προστασία τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνα. Τὴν ἐμπιστεύθηκε γιὰ τὴν προστασία τῶν στρατευμένων παιδιῶν τῆς Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα καλοῦνταν νὰ πολεμήσουν κάτω ἀπὸ ἐξαιρετικὰ δυσμενεῖς συνθῆκες, στὰ χιονισμένα ἠπειρώτικα βουνά. Προσευχήθηκε νὰ χαρίσῃ τὴ νίκη στὴν ἀδικημένη Ἑλλάδα. Καὶ ἡ Ἑλλάδα νίκησε στὸ μέτωπο τῆς Ἀλβανίας!
Ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν εὐλάβεια τοῦ λαοῦ μας, ἀνταποκρίθηκε στὴν ἐπίκληση τῶν ἀγωνιζόμενων Ἑλλήνων, τῶν οἰκογενειῶν τους καὶ τῆς ἡγεσίας τους. Ἡ παρουσία Της στὸ μέτωπο ἀποτελεῖ κεντρικὸ στοιχεῖο τῆς θρησκευτικῆς παράδοσης ποὺ διαμορφώθηκε γύρω ἀπὸ τὸ Ἔπος τοῦ 1940. Οἱ μαρτυρίες ποὺ διασώθηκαν ἀναφέρονται σὲ ἐμφανίσεις Της, ἄλλοτε ὡς ὀπτασίας καὶ ἄλλοτε ὡς μορφῆς ποὺ γινόταν ἀντιληπτὴ ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες, γιὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὸ ἠθικό τους καὶ νὰ προκαλέσῃ φόβο στοὺς ἀντιπάλους.
Σύμφωνα μὲ αὐτὲς τὶς διηγήσεις, ἡ Παναγία ἐμψύχωνε τοὺς Ἕλληνες στρατιῶτες, τοὺς γέμιζε αἰσιοδοξία καὶ θάρρος καὶ τοὺς ἐνίσχυε στὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς μάχης. Στὴ λαϊκὴ εὐσέβεια συνδέθηκε ἀκόμη καὶ μὲ τὴν πίστη ὅτι τὰ ἰταλικὰ πυροβόλα ἀστοχοῦσαν, ἐνῷ τὰ ἑλληνικὰ ἔπλητταν μὲ ἐπιτυχία τοὺς στόχους τους. Οἱ Ἕλληνες ἀξιωματικοὶ καὶ ὁπλῖτες περιέγραφαν, σύμφωνα μὲ τὶς σχετικὲς μαρτυρίες, μιὰ ἐπιβλητικὴ γυναικεία μορφὴ νὰ ἐμφανίζεται πάνω ἀπὸ τὰ πεδία τῶν μαχῶν, προσφέροντάς τους πνευματικὴ ἐνίσχυση καὶ προστασία.
Ὑπάρχουν πολλὲς προσωπικὲς μαρτυρίες γιὰ ἐμφανίσεις τῆς Παναγίας σὲ διάφορα σημεῖα τοῦ μετώπου. Ἔχουν διασωθεῖ ἐπιστολὲς στρατιωτῶν πρὸς τοὺς οἰκείους τους, στὶς ὁποῖες γίνεται λόγος γιὰ θαυματουργικὲς ἐμφανίσεις Της. Δὲν εἶναι δυνατόν, στὸ πλαίσιο τοῦ παρόντος ἄρθρου, νὰ παρατεθοῦν ἀναλυτικὰ αὐτὲς οἱ μαρτυρίες.
Ὁ μακαριστὸς ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε μέρος στὸν πόλεμο τοῦ 1940, κατέγραψε στὰ βιβλία του «Θαύματα ποὺ εἶδαν τὰ μάτια μου καὶ Τὸ θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα», μαρτυρίες γιὰ τὴ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τῆς Θεοτόκου στὸ μέτωπο. Περιγράφει περιστατικὰ κατὰ τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος καὶ οἱ συμπολεμιστές του διασώθηκαν ἀπὸ ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνες καταστάσεις, ἀποδίδοντας τὴ σωτηρία τους στὴν ἐμφανῆ ἐπέμβαση τῆς Παναγίας. Ὁ ἴδιος βεβαιώνει, σύμφωνα μὲ τὴ μαρτυρία του: «Ὁ ἀγὼν ἦταν Ἱερός. Οἱ Ἕλληνες πολεμοῦσαν ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος. Ἐγνώριζαν ὅτι ἂν πατοῦσαν τὸν τόπο μας οἱ Φράγκοι, οἱ παπικοί, θὰ μᾶς νόθευαν τὴν πίστη καὶ θὰ μόλυναν τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ παρουσία τῆς Παναγίας στὸ Μέτωπο διαπιστώθηκε σὲ πολλὲς περιπτώσεις».
Τὶς ἐμφανίσεις τῆς Παναγίας, σύμφωνα μὲ τὴν ἴδια παράδοση, δὲν τὶς ἀντιλαμβάνονταν μόνο οἱ πολεμιστές, ἀλλὰ καὶ οἱ γενναῖες Ἠπειρώτισσες γυναῖκες, οἱ θρυλικὲς «Γυναῖκες τῆς Πίνδου». Οἱ γυναῖκες αὐτὲς προσέφεραν ἀνεκτίμητες ὑπηρεσίες στὸν ἀγῶνα, μεταφέροντας στὶς πλάτες τους πολεμοφόδια καὶ τρόφιμα γιὰ τὶς στρατιωτικὲς μονάδες.
Μέσα στὰ χιόνια, στὰ δύσβατα μονοπάτια καὶ στὶς κακοτράχαλες πλαγιὲς τῶν ἠπειρώτικων βουνῶν, μὲ βαριὰ φορτία στὴν πλάτη, νηστικές, παγωμένες, ἄϋπνες καὶ ἐξαντλημένες ἀπὸ τὴν κούραση, οἱ γυναῖκες αὐτὲς συνέχιζαν ἀκούραστα τὴν ἀποστολή τους. Σύμφωνα μὲ τὶς μαρτυρίες ποὺ διασώθηκαν, ἔβλεπαν συχνὰ μιὰ γυναικεία μορφὴ νὰ προπορεύεται, νὰ τὶς καθοδηγῇ καὶ νὰ τὶς ὁδηγῇ μὲ ἀσφάλεια στὶς μονάδες ποὺ περίμεναν τὰ πολύτιμα ἐφόδια. Ἡ πίστη ὅτι ἡ Παναγία στεκόταν δίπλα τους ἀποτελοῦσε γι’ αὐτὲς πηγὴ δύναμης καὶ κουράγιου.
Μετὰ τὴν ὀδυνηρὴ ἧττα τῶν φασιστικῶν ἰταλικῶν δυνάμεων στὸ μέτωπο, εἰσέβαλε στὴ χώρα μας ὁ σιδερόφρακτος σύμμαχός τους, ἡ ναζιστικὴ Γερμανία. Ἀκολούθησαν ἡ κατοχή, οἱ ἐκτελέσεις, ἡ πεῖνα καὶ οἱ ἐκτεταμένες καταστροφές, ποὺ προκάλεσαν ἀνείπωτα δεινὰ στὸν ἑλληνικὸ λαό. Κατὰ τὴν πίστη τοῦ λαοῦ μας, ὅμως, ἡ Παναγία δὲν ἐγκατέλειψε οὔτε τότε τὸ δοκιμαζόμενο Ἔθνος. Στὴ θρησκευτική μας παράδοση διασώζονται μαρτυρίες γιὰ περιστατικὰ κατὰ τὰ ὁποῖα ἡ Θεοτόκος φέρεται νὰ ἔσωσε ἀνθρώπους, πόλεις καὶ χωριὰ ἀπὸ τὴν καταστροφή.
Ἀνάμεσα στὶς γνωστότερες σχετικὲς διηγήσεις συγκαταλέγεται τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας στὸν Ὀρχομενὸ Βοιωτίας, στὶς 10 Σεπτεμβρίου 1943. Σύμφωνα μὲ τὴν τοπικὴ παράδοση, ἡ Θεοτόκος ἐμπόδισε τὰ γερμανικὰ ἅρματα μάχης νὰ εἰσέλθουν στὴν κωμόπολη, ἀποτρέποντας τὴ θανάτωση τῶν κατοίκων καὶ τὴν καταστροφή της. Οἱ Γερμανοὶ στρατιῶτες, ὑπὸ τὸν διοικητὴ Ὄφμαν, φέρεται νὰ εἶδαν μιὰ ἐπιβλητικὴ γυναικεία μορφὴ νὰ ὑψώνῃ τὸ χέρι της καὶ νὰ τοὺς κάνῃ νόημα νὰ σταματήσουν. Τὰ ἅρματα ἀκινητοποιήθηκαν ἀνεξήγητα καί, παρὰ τὶς προσπάθειες τῶν στρατιωτῶν, δὲν κατέστη δυνατὸ νὰ προχωρήσουν πρὸς τὸν οἰκισμό. Κατὰ τὴν ἴδια διήγηση, ὁ Ὄφμαν ἀναγνώρισε ἀργότερα στὸν ναὸ τῆς Παναγίας τῆς Σκριποῦς τὴ μορφὴ τῆς γυναίκας πού, ὅπως πίστευε, τὸν εἶχε ἐμποδίσει νὰ εἰσέλθῃ στὴν κωμόπολη. Τότε φέρεται νὰ εἶπε στοὺς κατοίκους: «Αὐτὴ ἡ γυναῖκα σᾶς ἔσωσε, νὰ τὴν τιμᾶτε καὶ νὰ τὴ δοξάζετε»!
Ἀξιομνημόνευτη εἶναι καὶ ἡ παράδοση ὅτι ὁ Γερμανὸς ἀξιωματικὸς συγκλονίστηκε τόσο πολὺ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὥστε ἐπέστρεφε κάθε χρόνο στὴν πανήγυρη τῆς Παναγίας, μέχρι τὸν θάνατό του. Ἡ διήγηση αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ διατηρῇ ἰδιαίτερη θέση στὴ θρησκευτικὴ μνήμη καὶ στὴν εὐλάβεια τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς.
Τὸ Ἔθνος μας θεωρεῖ ὅτι ἔχει εὐλογηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὅτι ἡ θεία χάρη τὸ ἀξίωσε νὰ διακονήσῃ, κατὰ τρόπο ξεχωριστό, τὴν πραγματοποίηση τῆς Θείας Οἰκονομίας. Στὸ πλαίσιο τῆς θεολογικῆς αὐτῆς ἀντίληψης ἑρμηνεύεται καὶ ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὸν ἀποστατημένο Ἰουδαϊσμό: «ἀρθήσεται ἀφ’ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς» (Ματθ. 21,43).
Κατὰ τὴν ἑρμηνεία ποὺ υἱοθετεῖ ὁ συγγραφέας, τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια καρποφορεῖ μέσα ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴ διακονία τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Γι’ αὐτὸ καὶ πιστεύουμε ὅτι βιώνει τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, παρὰ τὶς κατὰ καιροὺς ἀπομακρύνσεις του ἀπὸ τὸ θέλημά Του.
Ἡ εὐλογία αὐτή, κατὰ τὴν πίστη μας, ἔγινε ἰδιαίτερα αἰσθητὴ στὰ δύσκολα χρόνια τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ Πολέμου καὶ τῆς φρικτῆς τριπλῆς Κατοχῆς. Ὁ Θεός, τὸν Ὁποῖο ὁ λαός μας ἐπικαλεῖται ὡς προστάτη τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς Θεοτόκου, ἐνίσχυσε τὸ δοκιμαζόμενο Γένος μας σὲ ἐκείνη τὴ δύσκολη ἱστορικὴ συγκυρία. Καί, μολονότι ἐξήλθαμε ἀπὸ τὴ μεγάλη δοκιμασία βαριὰ τραυματισμένοι, σταθήκαμε ὄρθιοι, διατηρῶντας τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν πίστη μας στὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια.
Τὸ Ἔπος τοῦ 1940 καὶ ἡ ἀντίσταση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπέναντι στὶς δυνάμεις τοῦ Ἄξονα ἀποτελοῦν διαχρονικὴ παρακαταθήκη θάρρους, αὐταπάρνησης καὶ ἀγάπης πρὸς τὴν πατρίδα. Γιὰ τὸν εὐσεβῆ λαό μας, ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς παραμένει σύμβολο τῆς θείας προστασίας, τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς πνευματικῆς ἐνίσχυσης στοὺς ἀγῶνες γιὰ τὴν ἐλευθερία. Ἡ μνήμη τῶν ἡρώων τοῦ 1940 μᾶς καλεῖ νὰ τιμοῦμε τὶς θυσίες τους καὶ νὰ ὑπερασπιζόμαστε, μὲ συνέπεια καὶ εὐθύνη, τὶς ἀξίες τῆς πίστης, τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας.
Ἂς εἶναι ἡ Παναγία μας, ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς καὶ Πρόμαχος τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ἀγῶνα, εὐλογημένη στοὺς αἰῶνες καὶ ἂς σκεπάζει τὸ λαό μας καὶ ὅλους τοὺς εἰρηνικοὺς καὶ φιλήσυχους λαοὺς μὲ τὴν ὑψηλὴ προστασία καὶ ἀρωγή Της ἀπὸ κάθε βαρβαρικὴ ἐπιβολή!
__________________________________
Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ
«Πᾶνος»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου