Τὰ προηγούμενα μέρη: Α' ΕΔΩ, Β' ΕΔΩ Γ' ΕΔΩ καὶ Δ' ΕΔΩ
Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης
10. Ἡ ἐπιπολαιότητα καὶ ἡ ἀποστασία μας ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος»
Ὅμως, καὶ ἡ ἴδια ἡ χρήση, στὶς μέρες μας, ὅλο καὶ περισσότερο τοῦ τόσο πολὺ φτωχοῦ καὶ παραπλανητικοῦ ὅρου «σύντροφος» στὸ λεξιλόγιό μας καὶ στὸ πῶς προσδιορίζουμε τὴν σχέση μας μὲ τὸν ἄλλο δείχνει, ὄχι μόνο ὅτι ἀλλάξαμε πονηρὰ τοὺς ὁρισμοὺς γιὰ νὰ μᾶς ἐξυπηρετοῦν ἀνάλογα μὲ τὸ τί θέλουμε καὶ τὸ τί μᾶς βολεύει κάθε φορὰ καὶ ἔτσι νὰ μποροῦμε νὰ ἐννοοῦμε διαφορετικὰ πράγματα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέμε, ἔχοντας δεύτερες καὶ τρίτες σκέψεις στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ μας, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἀλλάξαμε, γενικά, τὶς ἀξίες, τὰ ἰδανικὰ, τὶς προτεραιότητές μας καὶ τοὺς κάποτε ἱεροὺς σκοπούς μας, καθιστῶντας ὕψιστο ἀγαθὸ καὶ μέγιστη ἀξία, τὴν σαρκικὴ/σεξουαλικὴ «τροφὴ» καὶ κύριο κριτήριο γιὰ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο τὸ «καλὸ κρεβάτι» ἢ/καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς τσέπης του ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφαλίσῃ μιὰ τρυφηλὴ καὶ ἄνετη ζωή.
Δείχνει ὅτι χάσαμε πλέον τὸν κοινὸ σκοπὸ γιὰ τὴν δημιουργία μιᾶς καλῆς καὶ εὐλογημένης οἰκογενείας.
Χάσαμε τὴν σοβαρότητά μας ὡς ἔθνος καὶ ὡς κοινωνία καὶ μαζὶ καὶ τὴν αἴσθηση τῆς προσωπικῆς καὶ τῆς συλλογικῆς εὐθύνης, καταντῶντας ἐντελῶς ἐπιπόλαιοι καὶ πρόχειροι, στὶς σκέψεις καὶ τὶς ἐνέργειές μας, «παρτάκηδες».
Χάσαμε τὴν αἴσθηση τῆς ἱερότητας τοῦ ἄλλου προσώπου, τὴν τέχνη τῆς ἀληθινῆς καὶ οὐσιαστικῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸν συνάνθρωπο, ἀλλὰ καὶ τὴν πραγματικὴ ἀγάπη μας, βάζοντας στὴν θέση τους μεγάλα, ἀλλὰ κούφια λόγια ποὺ καταρρέουν μετὰ ἀπὸ λίγο, παρασύροντας μαζὶ τους στὴν ἀπώλεια καὶ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, κάτι ποὺ ἐπιβεβαιώνει καὶ ὁ τεράστιος ἀριθμὸς τῶν χωρισμῶν καὶ τῶν διαζυγίων.
Χάσαμε τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μας γιὰ τὴν αἰώνια ἕνωση τῶν προσώπων καὶ τὴν συνθέωση, ἀποϊεροποιῶντας παράλληλα καὶ τὸ μέγα Μυστήριο τοῦ Γάμου ποὺ ἀποτελεῖ τὸ μέσο γιὰ νὰ τὰ πετύχουμε αὐτά.
Χάσαμε τὴν πίστη μας γιὰ τὸ ἐπέκεινα, γιὰ τὸν Θεὸ, τὸ θέλημα καὶ τὴν πρόνοιά Του.
Δείχνει ὅτι (ξανα)γίναμε σκέτες «σάρκες»[1], δηλαδὴ ἐντελῶς «σαρκικοὶ» ἄνθρωποι, ὅπως εἶχαν γίνῃ καὶ τότε οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τοῦ Νῶε καὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Λὼτ, ποὺ τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἔνοιαζε ἦταν τὸ τὶ θὰ φᾶνε, τὸ τὶ θὰ πιοῦν, τὸ τὶ θὰ φορέσουν, τὸ πῶς θὰ φαίνονται δυνατοὶ καὶ ὡραῖοι, τὸ πῶς θὰ ἐντυπωσιάσουν, τὸ πῶς θὰ κάνουν τὴν φιγούρα τους, τὸ πῶς θὰ ἡδονίζονται, τὸ πῶς θὰ περνᾶνε καλὰ, τὸ πῶς θὰ διασκεδάζουν, τὸ πῶς θὰ παντρευτοῦν καὶ τὸ πῶς θὰ παντρέψουν γιὰ ἐθιμικοὺς, συμφεροντολογικοὺς κ.ἄ. λόγους, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ κάτι τὸ πνευματικότερο καὶ παντοτινό:
«καὶ καθὼς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Νῶε οὕτως ἔσται καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· ἤσθιον, ἔπινον, ἐγάμουν, ἐξεγαμίζοντο, ἄχρι ἧς ἡμέρας εἰσῆλθε ὁ Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, καὶ ἦλθεν ὁ κατακλυσμὸς καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας. ὁμοίως καὶ ὡς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Λώτ· ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν· ᾗ δὲ ἡμέρᾳ ἐξῆλθε Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων, ἔβρεξε πῦρ καὶ θεῖον ἀπ᾿ οὐρανοῦ καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας» Κατά Λουκάν 17, 26-29
Γιατὶ «τσουβαλιάζουμε» ἀδιάκριτα μέσα στὴν συγκεκριμένη λέξη σχεδὸν ὅλες τὶς περιπτώσεις σαρκικῶν σχέσεων, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ δικαιολογοῦμε καὶ νὰ ἀπενοχοποιοῦμε διαρκῶς τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ παραμερίζουμε πονηρὰ τὸ θέλημα καὶ τὶς ἐντολὲς Του.
Γιατὶ ἀκόμα μιὰ φορὰ μέσα στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, ὡς πρὸς τὴν σχέση μας μὲ τὸν Θεό, σὰν πρόσωπα, σὰν κοινωνία, σὰν ἔθνος, σὰν πολιτισμὸς, σὰν ἐκκοσμικευμένη ἐκκλησία ποὺ καταντήσαμε, λόγῳ τῆς γενικῆς ἀποστασία μας, φανήκαμε στὰ μάτια Του, πόρνοι, μοιχοὶ καὶ μοιχαλίδες, τόσο μὲ τὴν γενική, ὅσο καὶ μὲ τὴν εἰδικὴ σημασία τῶν λέξεων:
«Μὴ χαῖρε Ἰσραήλ, μηδὲ εὐφραίνου καθὼς οἱ λαοί, διότι ἐπόρνευσας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ σου· ἠγάπησας δόματα ἐπὶ πάντα ἅλωνα σίτου» Ωσηέ 9, 1
https://biblehub.com/interlinear/hosea/9-1.htm
Καὶ ὅπως, ὅταν ἦρθε κάποια στιγμὴ αἰφνίδια ὁ Κατακλυσμὸς, ἀπωλέσθησαν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ χλεύαζαν τὸν Νῶε καὶ περιφρονοῦσαν τὶς προειδοποιήσεις τοῦ Θεοῦ καὶ μαζὶ τους χάθηκαν ὁριστικὰ ὅλα τὰ ἔργα τους, οἱ σχέσεις τους, τὰ σχέδια καὶ οἱ ἐπιθυμίες τους, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ὅταν κάποτε ἔρθῃ, σὰν τὸν δυνατὸ ξαφνικὸ ἄνεμο, ὁ θάνατος, γιὰ νὰ ἀπολικμήσῃ μὲ αὐτὸν ὁ Ἐπουράνιος Γεωργὸς ὅλο τὸ ἄχυρο τῶν ματαίων ἔργων, λογισμῶν, σχέσεων καὶ ἐπιθυμιῶν μας, ὥστε νὰ σιταγωγήσῃ στὶς οὐράνιες ἀποθῆκες Του[2], καθαροὺς πλέον, τοὺς καρποὺς τῶν μὴ ματαίων ποὺ θὰ ἀπομείνουν - ἂν, βέβαια, ἀπομείνῃ καὶ τίποτα - θὰ ἀφανιστοῦν γιὰ πάντα στὴν στιγμὴ (ὅπως, ἐξάλλου, πάντα συμβαίνῃ ὅταν ὁ θάνατος συναντᾷ τὴν κάθε ἀνθρώπινη ματαιότητα) ὅλα ὅσα νομίζουμε ὅτι εἶναι σημαντικότερα, ἰσχυρότερα καὶ πιὸ διαχρονικὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ φέρουν πραγματικὰ πάνω τους τὴν ἀδιάψευστη ἐγγύηση γιὰ τὸν παντοτινὸ χαρακτῆρα τους[3].
Καὶ αὐτὴν τὴν ἐγγύηση, θέλεις δὲν θέλεις νὰ τὸ δεχθῇς, τὴν παρέχουν ἁπλόχερα μονάχα οἱ λόγοι καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ…
11. Ὁ προφητικὸς λόγος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν Γάμο καὶ ἡ δικὴ μας εὐθύνη καὶ ἐπιλογὴ
Ἡ ἱστορία, ὅμως, μὲ τὸν Κατακλυσμὸ προφητεύει, τόσο τὸ τὶ θὰ σωθῇ ἀπὸ μιὰ τέτοια λεγόμενη «συντροφικὴ» σχέση, ὅσο καὶ τὸ πῶς θὰ σωθῇ αὐτὴ, ὅταν θὰ ἔρθῃ ἐκείνη ἡ ὥρα τοῦ θανάτου.
Ποῦ τὸ βλέπουμε αὐτό;
Ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς ζητᾷ ἀπὸ τὸν Νῶε νὰ βάλῃ μέσα στὴν Κιβωτὸ ἑπτὰ ζευγάρια ἀπὸ τὸ κάθε καθαρὸ εἶδος ζώου καὶ μόλις δύο (!) [4] ζευγάρια ἀπὸ τὸ κάθε μὴ καθαρὸ:
«ἀπὸ δὲ τῶν κτηνῶν τῶν καθαρῶν εἰσάγαγε πρὸς σὲ ἑπτὰ ἑπτά, ἄρσεν καὶ θῆλυ, ἀπὸ δὲ τῶν κτηνῶν τῶν μὴ καθαρῶν δύο δύο, ἄρσεν καὶ θῆλυ, καὶ ἀπὸ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ τῶν καθαρῶν ἑπτὰ ἑπτά, ἄρσεν καὶ θῆλυ, καὶ ἀπὸ πάντων τῶν πετεινῶν τῶν μὴ καθαρῶν δύο δύο, ἄρσεν καὶ θῆλυ, διαθρέψαι σπέρμα ἐπί πᾶσαν τὴν γῆν» Γένεσις 7, 2-3
https://biblehub.com/interlinear/genesis/7-2.htm , https://biblehub.com/interlinear/genesis/7-3.htm
Γιατὶ τὸ ζητᾷ αὐτό;
Τὶ συμβολισμὸ μπορεῖ νὰ κρύβῃ αὐτὴ ἡ σκηνή;
Τὸ πρῶτο ποὺ καταλαβαίνουμε εἶναι ὅτι, κατὰ μιὰ ἔννοια, ἡ Κιβωτὸς προτυπώνει τὸν, εὐλογημένο ἀπὸ τὸν Θεὸ, Γάμο ποὺ παρέχεται στοὺς ἀνθρώπους ὡς μέγα Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας Του, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ σωθῇ, μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν διαρκῇ τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, ἡ σύνδεση τῶν προσώπων στὴν αἰωνιότητα.
Καὶ αὐτό, γιατὶ τὸ Ἱερὸ κείμενο κάνει λόγο γιὰ ζεύγη, ποὺ εἰκονίζουν τοὺς δύο συζύγους.
Τὸ δεύτερο, ὅτι ἡ σχέση εὐλογεῖται καὶ σώζεται, ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο, ὅταν τὸ ζευγάρι ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸ ἀρσενικὸ καὶ τὸ θηλυκὸ, καθὼς τὸ τονίζει αὐτὸ ἰδιαίτερα, μὲ τὸ νὰ ἐπαναλαμβάνει ὅλες τὶς φορὲς τὴν φράση «ἄρσεν καὶ θῆλυ».
Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὅλα τὰ ὑπόλοιπα δὲν μποροῦν, οὔτε νὰ εὐλογηθοῦν, οὔτε, ὅμως, καὶ νὰ σώσουν τὴν ὅποια σύνδεσή τους, δηλαδὴ νὰ τὴν ἀφθαρτοποιήσουν καὶ νὰ τὴν περάσουν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Τὸ τρίτο, ὅτι θὰ σωθῇ ἡ σύνδεση προσώπων γιὰ τὸ σύνολο τῶν ἀνθρώπων ποὺ, ἀκολουθῶντας συνειδητὰ τὶς ἐντολὲς καὶ τὸ θέλημά Του, θὰ ἔχουν καθαρότητα βίου πρὶν τὸν Γάμο καὶ θὰ συνεχίσουν νὰ τὴν ἔχουν καὶ μέσα του, συζῶντας θεάρεστα.
Καὶ αὐτὸ γιατὶ, ἀφ' ἑνός, ἐκεῖνοι συμβολίζονται μὲ τὰ καθαρὰ ζῶα ποὺ μπαίνουν στὴν Κιβωτὸ καὶ, ἀφ' ἑτέρου, ὁ ἀριθμὸς «ἑπτὰ» στὴν Ἁγία Γραφὴ δηλώνει τὴν πληρότητα.
Τὸ τέταρτο ποὺ καταλαβαίνουμε εἶναι ὅτι τὸ Ἱερὸ κείμενο μᾶς προφητεύει μελαγχολικὰ πὼς μόνο ἕνα μικρὸ μέρος ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν ἐφαρμόζουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ θὰ μετανοήσῃ εἰλικρινὰ, θὰ μπῇ μέσα στὴν εὐλογία Του καὶ θὰ ἀκολουθήσῃ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα συνειδητὰ τὶς ἐντολὲς Του μέσα στὸν Γάμο, καταφέρνοντας ἔτσι νὰ φυγαδεύσῃ καὶ τὴν δικὴ του σύνδεση προσώπων, ἀπὸ τὸ ἐδῶ, στὴν αἰωνιότητα.
Καὶ τοῦτο, ἀφ' ἑνός, διότι ἐκεῖνοι συμβολίζονται μὲ τὰ μὴ καθαρὰ ζῶα ποὺ μπαίνουν στὴν προστασία τῆς Κιβωτοῦ, ἀφ' ἑτέρου, γιατὶ ὁ ἀριθμὸς «δύο» ὑπολείπεται κατὰ πολὺ τοῦ ἀριθμοῦ «ἑπτὰ» ποὺ δηλώνει τὴν πληρότητα.
Γι’ αὐτό, σὲ παρακαλῶ, ἄκουσε μὲ πολλὴ προσοχὴ τὴν παραπάνω προφητεία καὶ φοβήσου.
Τρέμε, μήπως σὲ μιὰ στιγμὴ καὶ γιὰ μιὰ ροπὴ τὰ χάσῃς ὅλα γιὰ πάντα, γιατὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὔτε ψεύδεται οὔτε ἀκυρώνεται.
Βιάσου νὰ φωλιάσῃς μέσα στὴν Ἐκκλησία Του, νὰ ντυθῇς μὲ τὴν εὐλογία καὶ τὶς ἐντολὲς Του, γιὰ νὰ κερδίσῃς τὴν σωτηρία καὶ νὰ βρεθῇς εὐτυχισμένος στὸ ἐκεῖ, μέσα στὴν παντοτινότητα.
Σπεῦσε νὰ βοηθήσῃς καὶ τὸν ἄνθρωπό σου γιὰ νὰ μπῇ στὴν Κιβωτὸ Του, γιὰ νὰ μπορέσετε, στηρίζοντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο στὶς δυσκολίες καὶ τὶς πτώσεις, νὰ σωθῆτε καὶ οἱ δύο, νὰ σώσετε τὴν σύνδεση τῶν προσώπων σας, νὰ συνθεωθεῖτε καὶ νὰ ξαναβρεθεῖτε μὲ χαρὰ μαζὶ στὸ τότε, στὸ αἰώνιο, ἀποτελῶντας καὶ ἐσεῖς οἱ ἴδιοι μέρος τοῦ παντοτινοῦ κάλλους τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ἀναγεννημένοι μέσα στὸ φῶς Του καὶ μὲ τὸ φῶς Του.
Γιὰ νὰ γίνετε καὶ οἱ δύο μαζὶ σύμμορφοι τοῦ Χριστοῦ[5] καὶ πάμφωτα στολίδια τῆς ἀπέραντης καὶ αἰώνιας ὡραιότητας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, συναιωνίζοντας, παράλληλα, τὴν μεταξὺ σας σχέση.
Τὶ λέτε;
Δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ἕνα τόσο μεγάλο δῶρο σὲ ἐκεῖνον ποὺ λέμε ὅτι ἀγαπᾶμε;
Δὲν πρέπει νὰ ἀρχίσουμε νὰ βλέπουμε τὰ πράγματα πολὺ πιὸ σοβαρά;
Γιατὶ, πράγματι, ἂν δὲν σωθῇς, δηλαδὴ ἂν δὲν μπῇς στὴν ἀτελεύτητη Βασιλεία Του, ἡ μιὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς ὄψεις τῆς πολύτροπης καὶ πολυδιάστατης κόλασης, ποὺ θὰ ἀναγκάζεσαι ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ βιώνῃς αἰώνια, θὰ εἶναι, ὄχι μόνο τὸ ὅτι θὰ κατακαίγεσαι ἀπὸ τὴν ἄσβεστη φλόγα τῆς ζήλειας σου, ἐπειδὴ θὰ βλέπῃς ὅλους ἐκείνους ποὺ θὰ ἀποτελοῦν μέρος τοῦ ἀπέραντου κάλλους τοῦ μέλλοντος κόσμου νὰ χαίρονται καὶ νὰ ἀγάλλονται γι’ αὐτό, ἐνῶ ἐσὺ ὁ ἴδιος, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων, δὲν θὰ τὸ ἀποτελῇς[6], ἀλλὰ καὶ τὸ πῶς θὰ σὲ κατατρώῃ μέσα σου τὸ ἀθάνατο σκουλήκι τῆς ἀπαρηγόρητης λύπης σου ποὺ θὰ μοιάζῃς γιὰ πάντα πλέον τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δαιμόνων του στὴν ἀσχήμια:
«ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται» Κατά Μάρκον 9, 44/46/48
Διότι θὰ ἔχῃς γίνῃ αἰωνίως σύμμορφός τους ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ, χωρὶς νὰ μπορῇς πιὰ νὰ τὸ ἀλλάξῃς ὅλο αὐτὸ σὲ τίποτα.
Μὴν τὸ παίρνεις ἀψήφιστα, διότι εἶναι ἀπόλυτη ἀλήθεια.
Γιατὶ, ὄντως, ἂν ἀποφασιστῇ ὅτι δὲν εἶσαι ἄξιος νὰ μπῇς στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, μετὰ τὴν ὁποία θὰ γίνουν τὰ πάντα ὁριστικὰ φανερά[7], δηλαδὴ τότε ποὺ τὸ κακὸ θὰ χάσῃ πλέον γιὰ πάντα τὴν δυνατότητα νὰ καμουφλάρεται μὲ τὸν δῆθεν «καλὸ» καὶ «εὐσεβὴ» σκοπὸ, νὰ παραλλάσσεται μὲ τὸ ὄμορφο καὶ τὸ ζεστὸ χαμόγελο καὶ τὴν ἐπίπλαστη ἀθωότητα, νὰ ἐνεδρεύῃ πίσω ἀπὸ τὸ ποθητὸ καὶ τὸ εὐχάριστο, νὰ δολώνῃ μὲ τὴν ζωηρὴ ἐπιθυμία καὶ τὴν ἀπατηλὴ χαρὰ καὶ νὰ κρύβεται ἐπιμελῶς κάτω ἀπὸ τὸ περιτύλιγμα τοῦ ὡραίου καὶ τοῦ ἑλκυστικοῦ, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ παρασύρῃ καὶ νὰ ἐξαπατᾷ - ὅπως, ἐξάλλου, ἔχεις διαπιστώσει καὶ μόνος σου ὅτι μπορεῖ νὰ κάνῃ πάρα πολὺ καλὰ στὸ ἐδῶ - θὰ ἀφαιρεθῇ στὴν στιγμὴ καὶ ἀπὸ ἐσένα ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα τὸ τάλαντο τῆς ὅποιας ἐξωτερικῆς ὀμορφιᾶς ποὺ σοῦ ἔχει παραχωρηθῇ στὸν νῦν κόσμο, γιὰ νὰ ταιριάζῃ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα γιὰ πάντα τὸ ἐξωτερικό σου εἶναι ἀπόλυτα μὲ τὸ ἐσωτερικὸ καὶ νὰ φαίνεται καθαρὰ πλέον σὲ ὅλους τὸ τὶ πραγματικὰ εἶσαι, ὥστε νὰ μὴν μπορῇς νὰ ξεγελάσῃς ποτὲ ξανὰ πιὰ κανέναν[8]:
«ἄρατε οὖν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα. τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται, ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ» Κατά Ματθαίον 25, 28-29
Ἀπογυμνωμένος ἀπὸ κάθε ἴχνος ὀμορφιᾶς, δόξας καὶ τιμῆς καὶ καταδικασμένος σὲ αἰώνια ἀσχήμια, ἀπαξίωση καὶ ντροπὴ…
«καὶ πολλοὶ τῶν καθευδόντων ἐν γῆς χώματι ἐξεγερθήσονται, οὗτοι εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ οὗτοι εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς αἰσχύνην αἰώνιον»[9] Δανιήλ 12, 2, Μετάφραση Θεοδοτίωνα
https://biblehub.com/interlinear/daniel/12-2.htm
Μπορεῖς νὰ τὸ φανταστῇς αὐτό;
Μπορεῖς, σὲ παρακαλῶ πολὺ, νὰ βάλῃς καλὰ μέσα στὸν νοῦ σου καὶ νὰ συνειδητοποιήσῃς ἀπόλυτα τὸν παραπάνω κίνδυνο ποὺ εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀληθινός;
Γιατὶ δὲν σοῦ τὸ λέω μόνο ἐγώ, ὅπως βλέπεις, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἀψευδὴς λόγος τοῦ Θεοῦ.
Καὶ τότε, νὰ ξέρῃς, δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον οὔτε μάσκες, οὔτε μακιγιάζ, οὔτε πλαστικὲς ἐπεμβάσεις…
Τότε, ὅ,τι, ἀκριβῶς, θὰ εἶσαι μέσα σου, θὰ δείχνῃς καὶ ἐξωτερικά:
«ἐπερωτηθεὶς γὰρ αὐτὸς ὁ Κύριος ὑπό τινος, πότε ἥξει αὐτοῦ ἡ βασιλεία, εἶπεν· Ὅταν ἔσται τὰ δύο ἕν, καὶ τὸ ἔξω ὡς τὸ ἔσω»[10] Αγίου Κλήμεντος Ρώμης, Προς Κορινθίους Β΄ Επιστολή ΧΙΙ, 2
Ὄμορφος μέσα, ὄμορφος καὶ ἔξω, ἄσχημος μέσα, ἄσχημος καὶ ἔξω.
Γιὰ πάντα…
Θὰ μπορῇς νὰ τὸ ἀντέξῃς τὸ τελευταῖο στὸ διηνεκές;
Γιατὶ, ἂν, τὴν ὁποιαδήποτε στιγμὴ, ἀπροσδόκητα ἄμεση καὶ κοντινὴ ἢ πολὺ ἀργοπορημένη καὶ μακρινὴ, σὲ βρῇ ὁ θάνατος μὲ τὸ κάλλος τῆς μετανοίας στὴν καρδιὰ σου καὶ τὸν πολύτιμο θησαυρὸ τῶν ἀρετῶν στὴν ψυχή σου, στὴν Παλιγγενεσία τοῦ κόσμου θὰ ἀποκτήσῃς καὶ ἐσὺ αἰώνια ἐξωτερικὴ μορφὴ μὲ κάλλος, δόξα καὶ τιμή.
Ἂν, ὅμως, σὲ βρῇ νὰ ἔχῃς μέσα σου τὴν δυσείμονα μορφὴ τῶν ἀμετανόητων πταισμάτων καὶ τὴν πανάσχημη εἰκόνα τῆς ὑπερηφάνειας, τῆς πονηριᾶς καὶ τῆς κακίας, θὰ λάβῃς γιὰ νὰ ἔχῃς γιὰ πάντα μιὰ, ἀπόλυτα ταιριαστὴ τους, ἀπαίσια ἐξωτερικὴ ὄψη.
Γιατὶ κάποτε ὁ Θεός, ἀκριβῶς ἔτσι, ἀφαίρεσε στὴν στιγμὴ, χωρὶς νὰ διστάσῃ σὲ τίποτα[11], ὅλη ἐκείνη τὴν δόξα καὶ τὸ κάλλος ποὺ εἶχε δώσει ἀρχικὰ στὸν διάβολο καὶ τοὺς δαίμονές του γιὰ μιὰ καὶ μόνο ἁμαρτία τους.
Καὶ, μάλιστα, ἐπειδὴ προεῖδε ὅτι ἐκεῖνοι δὲν ἐπρόκειτο νὰ δείξουν ποτὲ κανένα ἴχνος μετανοίας, τοὺς ἄφησε δικαίως νὰ ἔχουν μιὰ ἀπόλυτα ταιριαστὴ μὲ τὸ ἐσωτερικό τους εἶναι, φρικώδη ἀσχήμια, στὴν ὁποία, ἐξαιτίας τοῦ φθόνου τους, προσπαθοῦν λυσσαλέα ἀπὸ τότε, μέρα καὶ νύχτα, νὰ μᾶς κάνουν νὰ τοὺς μοιάσουμε αἰώνια, σπρώχνοντάς μας διαρκῶς στὴν ἁμαρτία, τὴν ἀμέλεια καὶ τὴν ἀμετανοησία.
Καὶ ἂν αὐτὸ τὸ ἔκανε σὲ ἀγγέλους, ποὺ πρὶν τὴν πτώση τους ἦταν καλοὶ καὶ ἅγιοι, γιατὶ νὰ μὴν τὸ κάνῃ καὶ σὲ μένα, καὶ σὲ σένα, καὶ σὲ αὐτὸν ποὺ λὲς ὅτι ἀγαπᾷς καὶ ποθεῖς τόσο πολύ;
Μᾶς ἐνδιαφέρει, ὅμως, ὅλο αὐτὸ ἢ μᾶς ἀφήνει παντελῶς ἀδιάφορους, διότι μᾶς ἀπασχολεῖ μονάχα ὁ ὅποιος «ἀετὸς» ποὺ πετᾶμε τὴν κάθε φορὰ στὸ παρόν;
Μήπως θέλουμε καὶ μᾶς φτάνει μόνο τὸ ἐδῶ, τὸ πρόσκαιρο;
Μᾶς ἀρκεῖ μόνο τὸ κάθε τὶ ποὺ ζοῦμε στὸ τώρα;
Ἄραγε, μᾶς νοιάζει πραγματικὰ ἡ γνήσια ἀγαπητικὴ ἕνωσή μας μὲ τὸν ἄλλο, καὶ μάλιστα σὲ αἰώνια βάση, καὶ ἂν ὄχι, πόσο φανταζόμαστε ὅτι μᾶς τιμᾷ νὰ τὸ λέμε καὶ νὰ τὸ παραδεχόμαστε αὐτό;
Ἂν, ὅμως, ναί, τοποθετήσου ὅσο μπορεῖς πιὸ γρήγορα καὶ (ἐπανα)προσδιόρισε τὴν σχέση ποὺ ἔχεις ἢ ποὺ θὰ ἤθελες νὰ ἔχῃς μὲ ἐκεῖνον, γιατὶ δὲν ξέρεις ποτὲ τὸ τὶ θὰ ἀκολουθήσῃ.
Γιατὶ δὲν μπορεῖς ποτὲ νὰ γνωρίζῃς τὸ ἂν κάποιος ἄλλος στὸ μέλλον διεκδικήσῃ καὶ πάρῃ γιὰ πάντα τὴν θέση σου στὸ ἐκεῖ, ἐπειδὴ θὰ θεωρήσῃ πολύτιμο θησαυρό του αὐτὸ ποὺ ἐσὺ τώρα περιφρονεῖς καὶ ὑποτιμᾷς, ἀφήνοντας ἐσένα νὰ βασανίζεσαι παντοτινὰ μέσα σὲ ἐκείνη τὴν ἀβάσταχτα θυμοβόρο κόλαση ποὺ ἔχει λεχθῇ πολὺ σοφὰ ὅτι συνοψίζεται σὲ δύο μονάχα λέξεις:
«ἀργὰ πιά»
Γιατὶ, πίστεψέ με, πολὺ σύντομα, θὲς στὰ φανερά, θὲς στὰ κρυφὰ, θὲς μέσα στὰ βάθη τοῦ εἶναι σου, θὲς ἀπὸ ἄνθρωπο, θὲς ἀπὸ ἄγγελο, θὲς ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Θεό, θὰ βρεθῇς στὴν θέση νὰ ξανακούσῃς τὴν παρακάτω ἐρώτηση, στὴν ὁποία θὰ πρέπει τότε νὰ ἀπαντήσῃς ἄμεσα:
- Τὶ θέλεις νὰ εἶναι γιὰ σένα ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχεις ἢ ποὺ θὰ ἤθελες ἀπὸ κάποια στιγμὴ καὶ μετὰ νὰ ἔχῃς στὸ πλευρό σου;
Γιατὶ ἡ ἀπάντηση σου μπορεῖ νὰ εἶναι ἐκεῖνο τὸ κάτι ποὺ θὰ καθορίσῃ τὴν μελλοντικὴ ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων μὲ ἕναν πολὺ μυστικὸ τρόπο.
Γι’ αὐτό, ὅσο μπορεῖς καὶ ὅσο προλαβαίνεις ἀκόμα, γύρισε καὶ κοίταξε βαθιὰ μέσα στὰ μάτια ἐκεῖνον τὸν ἄνθρωπο ποὺ ὀνομάζεις ἢ ποὺ θέλεις κάποτε νὰ ὀνομάζῃς «ἀγάπη» σου, ἔτσι ὅπως τώρα στέκεται δίπλα σου καὶ σοῦ χαμογελᾷ ἀνυποψίαστος, ἔπειτα ἀτένισε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σου ὅλη ἐκείνη τὴν τεράστια ἄβυσσο τοῦ σωματικοῦ καὶ τοῦ πνευματικοῦ θανάτου ποὺ ἁπλώνεται μπροστὰ σου καὶ χωρίζει ἀπὸ αὐτὸ ποὺ λέγεται «παντοτινὴ χαρὰ καὶ εὐτυχία», ἐσένα, τὸν συγκεκριμένο ἄνθρωπο καὶ τὴν μεταξὺ σας σύνδεση, σκέψου καλὰ τὸ πῶς θὰ μπορέσῃς νὰ περάσῃς μαζὶ του - ἐφόσον, βέβαια, θέλεις, ὄντως, νὰ κάνῃς κάτι τέτοιο - πάνω ἀπὸ τοῦτο τὸ σκοτεινὸ βάραθρο καὶ νὰ βρεθῆτε εὐτυχισμένοι καὶ πάλι μαζὶ στὴν αἰωνιότητα, ὑπερπηδῶντας το μὲ δύναμη καὶ ἀποφασιστικότητα καὶ ἀφήνοντάς το πίσω μιὰ γιὰ πάντα - γιατὶ, νὰ ξέρῃς, ἐκεῖνο τραβᾷ καὶ γκρεμοτσακίζει πάντοτε μέσα του, χωρὶς κανέναν δισταγμὸ καὶ ἔλεος, κάθε τὶ τὸ μάταιο καὶ ἀνευλόγητο ποὺ προσπαθεῖ νὰ τοῦ ξεφύγῃ - ρίξε μετὰ μιὰ ματιὰ ψηλὰ στὸν Οὐρανό, στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, ζύγισε καλὰ τὰ πράγματα, τοποθετήσου σωστὰ μέσα σου, σφίξε τὴν καρδιά σου, πᾶρε τὴν ἀπόφαση καὶ σὰν νὰ βλέπῃς νὰ ἔχουν στραφεῖ πρὸς τὰ σένα καὶ νὰ σὲ περιμένουν νὰ σὲ ἀκούσουν ὅλα τὰ ὄντα, ὅλες οἱ σκέψεις, ὅλο τὸ Σύμπαν, ὅλες οἱ στιγμὲς καὶ ὅλοι οἱ αἰῶνες μαζὶ, ὁμολόγησε, ἔστω γιὰ μιὰ μόνο φορὰ, θὲς μὲ θάρρος, θὲς μὲ δειλία, θὲς μὲ φῶς, θὲς μὲ σκοτάδι, θὲς μὲ ἀληθινὴ ἀγάπη, θὲς μὲ κάτι ἄλλο, αὐτὸ ποὺ εἰλικρινὰ σκέφτεσαι καὶ αἰσθάνεσαι:
- Ὁ συγκεκριμένος ἄνθρωπος, ποὺ ἔχω / θέλω νὰ ἔχω στὸ πλευρό μου, γιὰ μένα θέλω νὰ εἶναι…
Καὶ τότε, ἀφοῦ πρῶτα προσευχηθῇς πολὺ ἔντονα ἀπὸ ὅλο σου τὸ εἶναι, μὲ πολλὴ συντριβὴ καὶ ταπείνωση προσπάθησε μέσα σου νὰ ἀκούσῃς καλὰ καὶ νὰ ξεχωρίσῃς, ἀνάμεσα στοὺς τόσους, ἀβέβαιης προέλευσης, λογισμοὺς καὶ σκέψεις σου, ἐκείνη τὴν μυστικὴ, γαλήνια, ταπεινὴ καὶ τόσο σιγανὴ, σὰν τὴν πολὺ λεπτὴ αὔρα, φωνὴ Του ποὺ θὰ σοῦ δίνῃ τὴν ἀπάντηση γιὰ τὸ ἂν αὐτὸ ποὺ ζητᾷς εἶναι, πράγματι, σύμφωνο μὲ τὸ θέλημα καὶ τὸ σωτήριο σχέδιό Του γιὰ σένα, δηλαδὴ γιὰ τὸ ἂν αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμῇς ἔχῃ, ὄντως, τὴν συγκατάθεση καὶ τὴν εὐλογία Του, ἡ ὁποία εἶναι καὶ ἡ μόνη ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς προσφέρῃ τὰ φτερὰ της γιὰ νὰ πετάξετε μαζὶ οἱ δύο σας πάνω ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ μέγα χάσμα, τόσο τοῦ σωματικοῦ, ὅσο καὶ τοῦ πνευματικοῦ θανάτου καὶ νὰ φτάσετε στὴν αἰώνια Βασιλεία Του, ὅπου πλέον ἄφοβα καὶ ἀδιάκοπα θὰ μπορεῖτε νὰ μοιράζεστε ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον τὸ ἄφατο καὶ ἀμήχανο κάλλος Της καὶ τὴν ἀτελεύτητη χαρὰ Της[12]…
Εὔχομαι νὰ εἶναι πάντοτε μαζὶ μας ἡ Χάρη, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Ὁποίου τὸ ὄνομα ἂς εἶναι πάντα καὶ γιὰ πάντα εὐλογημένο!
Καλή δύναμη σὲ ὅλους!
Καὶ ἂς μὴν ἀπελπιζόμαστε!
Γιατὶ, ὅπως εἴπαμε, λάσπη πῆρε καὶ δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ σοῦ θυμίζῃ πάντοτε ὅτι ἀκόμα καὶ ἂν παρασυρθῇς καὶ γίνῃς «βοῦρκος» καὶ «λάσπη», Ἐκεῖνος ἔχει τὴν δύναμη νὰ σὲ ξανακάνῃ εἰκόνα Του καὶ νὰ σὲ βάλῃ καὶ πάλι στὴν πορεία γιὰ τὴν θέωση.
Ἀρκεῖ νὰ θέλῃς καὶ νὰ προσπαθῇς μὲ εἰλικρίνεια καὶ ἐσὺ…
Γιατὶ
«ζῇ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων»
[1] «καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας» Γένεσις 6,3
[2] Γιατὶ αὐτὸ καὶ ἐμεῖς, προτοῦ ἔρθῃ αὐτὸς ὁ ἄνεμος τοῦ θανάτου, πρέπει νὰ προλάβουμε νὰ ζητήσουμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀπολικμήσῃ μὲ τὸν ἄνεμο τῆς φιλευσπλαχνίας Του τὸ ἄχυρο τῶν ἔργων μας, νὰ σιταρχήσῃ στὴν ψυχή μας τὴν ἄφεση καὶ νὰ μᾶς σώσῃ, συγκλείοντάς μας στὴν οὐράνια ἀποθήκη Του:
«…Ἀλλ' αἰτῶ σε, τὸν προαιώνιον γεωργὸν ἡμῶν Θεόν, τῷ ἀνέμῳ τῆς σῆς φιλευσπλαγχνίας ἀπολίκμησον τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων μου καὶ σιτάρχησον τῇ ψυχῇ μου τὴν ἄφεσιν, εἰς τὴν οὐράνιόν σου συγκλείων με ἀποθήκην καὶ σῶσόν με» Ἰδιόμελον τῆς Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου
[3] Θὲς δὲν θὲς, ἡ μόνη ὑπαρκτὴ πραγματικότητα εἶναι αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ, κρυμμένη καλὰ κάτω ἀπὸ αὐτὰ ποὺ βλέπεις καὶ πιστεύεις στὸν παρόντα κόσμο, τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ ἀποτελοῦν τώρα τὴν καθημερινότητα καὶ τὴν πραγματικότητά σου.
Ὅταν, ὅμως, μετὰ τὸν θάνατο μείνῃ ὁριστικὰ μόνο ἡ πραγματικότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα ἐκλείψουν, τί θὰ ἀπομείνῃ ἀπὸ τὴν δικὴ σου πραγματικότητα;
Τί θὰ σοῦ μείνῃ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ πιστεύεις, ὅταν ὁ Θεὸς τραβήξῃ τὴν κουρτίνα τῶν φαινομένων γιὰ νὰ ἀποκαλυφθῇ τὸ τὶ πραγματικὰ ὑπάρχει καὶ τὸ τὶ ὄντως ἰσχύει;
Γι’ αὐτὸ προσπάθησε νὰ ἀνακαλύψῃς καὶ νὰ βιώσῃς ἀπὸ τώρα τὴν πραγματικότητα τοῦ Θεανθρώπου ποὺ εἶναι καὶ ἡ μόνη ποὺ ὑπάρχει ἀληθινὰ καὶ ποὺ θὰ μείνῃ γιὰ πάντα μετὰ τὸν θάνατο.
[4] Πολλοί, διαβάζοντας τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο, θεωροῦν ὅτι δὲν ἀναφέρει δύο ζεύγη, ἀλλὰ μόνο ἕνα:
[5] «ὅτι οὓς προέγνω, καὶ προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς» Πρὸς Ρωμαίους 8, 29
«ὃς μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τὸ γενέσθαι αὐτὸ σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ κατὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ δύνασθαι αὐτὸν καὶ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα» Πρὸς Φιλιππησίους 3, 21
[6] «ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὅταν ὄψησθε Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ καὶ πάντας τοὺς προφήτας ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ, ὑμᾶς δὲ ἐκβαλλομένους ἔξω» Κατὰ Λουκᾶν 13,28
[7] «οὐδὲν δὲ συγκεκαλυμμένον ἐστὶν ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτὸν ὃ οὐ γνωσθήσεται» Κατὰ Λουκᾶν 12,2
[8] «ὅπως ἂν ἐκδύσω αὐτὴν γυμνὴν καὶ ἀποκαταστήσω αὐτὴν καθὼς ἡμέρα γενέσεως αὐτῆς. καὶ θήσω αὐτὴν ἔρημον καὶ τάξω αὐτὴν ὡς γῆν ἄνυδρον καὶ ἀποκτενῶ αὐτὴν ἐν δίψει…διὰ τοῦτο ἐπιστρέψω καὶ κομιοῦμαι τὸν σῖτόν μου καθ᾿ ὥραν αὐτοῦ καὶ τὸν οἶνόν μου ἐν καιρῷ αὐτοῦ καὶ ἀφελοῦμαι τὰ ἱμάτιά μου καὶ τὰ ὀθόνιά μου τοῦ μὴ καλύπτειν τὴν ἀσχημοσύνην αὐτῆς. καὶ νῦν ἀποκαλύψω τὴν ἀκαθαρσίαν αὐτῆς ἐνώπιον τῶν ἐραστῶν αὐτῆς, καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ ἐξέληται αὐτὴν ἐκ χειρός μου» Ὠσηέ 2,5 καὶ 2,11-12
[9] Ἐτυμολογικὰ ἡ λέξη «αἰσχύνη» προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «αἰσχύνω» ποὺ μπορεῖ νὰ σημαίνῃ «κάνω ἄσχημο, ἀσχημίζω, παραμορφώνω», ἀλλὰ καὶ «ντροπιάζω, ἀμαυρώνω, ρεζιλεύω, περιφρονῶ, ἀπαξιῶ»:
Τὸ ἀντίστοιχο ἑβραϊκὸ ἰσοδύναμο τῆς λέξης «αἰσχύνη» ποὺ συναντᾶμε στὸ μασοριτικὸ κείμενο εἶναι ἡ λέξη «ντεραών»: (דְּרָאוֹן) ποὺ σημαίνει «ἀπέχθεια, ἀποστροφή, περιφρόνηση».:
[10] Ἡ φράση αὐτὴ ποὺ παραθέτει ἐδῶ ὁ Ἅγιος Κλήμης Ῥώμης ἀποτελεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς «ἀγράφους λόγους» τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ἕναν ἀπὸ τοὺς λόγους Του, τοὺς ὁποίους πιστεύεται ἀπὸ κάποιους ὅτι εἶχε πεῖ πραγματικὰ Ἐκεῖνος, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καταγραφεῖ πουθενὰ μέσα στὴν Ἁγία Γραφή, παρὰ μόνο σὲ λίγα διασωθέντα κείμενα ὁρισμένων ἀρχαίων συγγραφέων, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους εἶναι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Κλήμης:
Κλήμεντος πρὸς Κορινθίους Β - Βικιθήκη
Πάντως, ἡ συγκεκριμένη φράση, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἂν ἔχει, ὄντως, εἰπωθῇ ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Χριστό, κρύβει μιὰ μεγάλη ἀλήθεια ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε ἰδιαίτερα.
Πρέπει, ὅμως, νὰ σημειωθῇ ὅτι ἔχει καὶ ἄλλες ἑρμηνεῖες πέρα ἀπὸ αὐτὴ ποὺ παραθέτουμε ἐδῶ.
[11] «εἰ γὰρ ὁ Θεὸς ἀγγέλων ἁμαρτησάντων οὐκ ἐφείσατο, ἀλλὰ σειραῖς (=με δεσμά) ζόφου ταρταρώσας παρέδωκεν εἰς κρίσιν τηρουμένους, καὶ ἀρχαίου κόσμου οὐκ ἐφείσατο, ἀλλὰ ὄγδοον Νῶε δικαιοσύνης κήρυκα ἐφύλαξε, κατακλυσμὸν κόσμῳ ἀσεβῶν ἐπάξας, καὶ πόλεις Σοδόμων καὶ Γομόῤῥας τεφρώσας καταστροφῇ κατέκρινεν, ὑπόδειγμα μελλόντων ἀσεβεῖν τεθεικώς, καὶ δίκαιον Λὼτ καταπονούμενον ὑπὸ τῆς τῶν ἀθέσμων ἐν ἀσελγείᾳ ἀναστροφῆς ἐῤῥύσατο· βλέμματι γὰρ καὶ ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς, ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχὴν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνιζεν· οἶδε Κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ῥύεσθαι, ἀδίκους δὲ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρεῖν, μάλιστα δὲ τοὺς ὀπίσω σαρκὸς ἐν ἐπιθυμίᾳ μιασμοῦ πορευομένους καὶ κυριότητος καταφρονοῦντας. τολμηταί, αὐθάδεις! δόξας οὐ τρέμουσι βλασφημοῦντες» Πέτρου Β΄ 2, 4-10
[12] Ἀλλὰ καὶ ἂν γιὰ λόγους, ποὺ μόνο Ἐκεῖνος ξέρει, δὲν ὑπάρξῃ ποτὲ γιὰ σένα ὁ Ἀδὰμ ἢ Εὔα σου στὸν παρόντα κόσμο, μὴ στενοχωριέσαι καὶ μὴ θλίβεσαι.
Γιατὶ σὲ τίποτα δὲν θὰ στερηθῇς τὴν ἀγαπητικὴ κοινωνία προσώπων καὶ τὴν χαρὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ὅπως θὰ συμβαίνῃ καὶ μὲ ἀναρίθμητες περιπτώσεις Ἁγίων ποὺ δὲν παντρεύτηκαν ποτέ:
«Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει» Ψαλμός 22,1
https://biblehub.com/interlinear/psalms/23-1.htm
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου