Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

Ἅγιος Παΐσιος: Ὅταν δὲν καταλαβαίνουμε τὴν ὑπερηφάνεια



– Ἐγώ, Γέροντα, δὲν καταλαβαίνω νὰ ὑπερηφανεύωμαι γιὰ κάτι συγκε­κριμένο.

– Τότε θὰ ὑπάρχη μέσα σου μιὰ γενικὴ ὑπερηφάνεια. Πολλὲς φορὲς ὁ διάβολος τὰ παρουσιάζει ὅλα καμουφλαρισμένα καὶ δὲν παίρνει ὁ ἄνθρωπος εἴδηση, ὅταν ἐνεργῆ ὑπερήφανα. Ἂν ὅμως παρακολουθῆ καὶ ἐξετάζη τὸν ἑαυτό του, βλέπει ποῦ ἐνήργησε μὲ ὑπερηφάνεια. 

Μπορεῖ νὰ μὴν καταλαβαίνη ὅλη τὴν ὑπερηφάνεια ποὺ ἔχει, ἀλλὰ λίγο θὰ τὴν καταλαβαίνη. Θὰ δῆ ὅτι νιώθει μέσα του μιὰ ἐγωιστικὴ ἱκανοποίηση, μιὰ ὑπεροχὴ ἀπέναντι στοὺς ἄλλους.

– Καὶ ὅταν, Γέροντα, κάποιος δὲν μπορῆ νὰ καταλάβη καθόλου ὅτι ἔχει ὑπερηφάνεια, τί γίνεται;

– Τότε λειτουργοῦν οἱ πνευματικοὶ νόμοι. Ὑπερηφανεύεται, πέφτει καὶ ταπεινώνεται. Ξανὰ ὑπερηφανεύεται, πάλι πέφτει, πάλι ταπεινώνεται. Καὶ συνεχίζεται ἡ ἴδια κατάσταση σὲ ὅλη του τὴν ζωή, ὑπερηφάνεια-ταπείνωση, ὑπερηφάνεια-ταπείνωση. 

Αὐτὴ ἡ ταπείνωση δὲν εἶναι ἀρετή· εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῶν πνευματικῶν νόμων ποὺ λειτουργοῦν. Ταπεινώνεται δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ τὸ θέλη καὶ χωρὶς νὰ βγαίνη τίποτε. Ὑπάρχει μιὰ στασιμότητα· τοῦ δίνεται μόνον ἡ εὐκαιρία νὰ καταλάβη ὅτι δὲν πάει καλά. 

Λέω, ἂς ποῦμε, σὲ μιὰ ἀδελφή: «Αὐτὴν τὴν εἰκόνα τὴν ἔκανες καλή». Ἂν ὑπερηφανευθῆ, ὅταν πρόκειται νὰ κάνη ἄλλη εἰκόνα, θὰ πῆ: «Αὐτὴν τὴν εἰκόνα θὰ τὴν κάνω πιὸ καλὴ ἀπὸ τὴν προηγούμενη, γιὰ νὰ μοῦ πῆ ὁ Γέροντας πάλι "μπράβο"». 

Καὶ βλέπεις, μετὰ κάνει μιὰ καρικατούρα. Τὴν διορθώνω καί, ἐπειδὴ πάλι λέει μέσα της: «τώρα θὰ τὴν κάνω ὅπως ἀκριβῶς μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας, γιὰ νὰ μοῦ πῆ "μπράβο"», κάνει πάλι καρικατούρα.

– Μπορεῖ ὅμως, Γέροντα, ἡ ἴδια νὰ τὴν θεωρῆ καλή;

– Πῶς δὲν μπορεῖ; Τὴν καρικατούρα μπορεῖ νὰ τὴν θεωρήση ἀριστούργημα καὶ νὰ ἔρθη μὲ χαρὰ νὰ μοῦ πῆ: «Πῶς σᾶς φαίνεται, Γέροντα, τώρα; Εἶναι καλή;». Θὰ τῆς ἀποδείξω ὅτι εἶναι καρικατούρα καὶ τότε θὰ καταλάβη.

– Κι ἂν δὲν τὸ καταλάβη;

– Τότε ἡ ὑπερηφάνειά της ἔχει πιάσει πουρὶ καὶ θὰ συνεχίζη νὰ κάνη τὰ ἴδια λάθη. Ὅ,τι καὶ νὰ πῆς, δὲν θὰ βγαίνη ἀπὸ τὸ δικό της.

– Ἐάν, Γέροντα, μὲ τὸν νοῦ μου πιάνω τὴν ὑπερηφάνεια, ἀλλὰ ἡ καρδιά μου μένει σκληρή;

– Ἀπὸ ᾿κεῖ θὰ ἀρχίσης καὶ σιγὰ-σιγὰ θὰ ἔρθη ἡ θεραπεία. Ὁ γιατρὸς πρῶτα κάνει τὴν διάγνωση καὶ ὕστερα προχωρεῖ στὴν θεραπεία.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου ΛΟΓΟΙ Ε' «Πάθη καὶ άρετές» 
«Πᾶνος»

3 σχόλια:

  1. Δεν υπάρχει περίπτωση να είμαστε ταπεινοί και να θεωρούμε ότι δεν έχουμε υπερηφάνεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι ακριβώς είναι αγαπητέ Σάμιε.
    Αν τα πάθη μας ήτανε πουκάμισα,

    Και αρχίσαμε να τα βγάζουμε από πάνω μας.

    Το τελευταίο πουκάμισο που θα έμενε για να βγάλουμε
    Θα ήταν η υπερηφάνεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή